Qui est in parvis malis.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris? Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Deprehensus omnem poenam contemnet. Bonum incolumis acies: misera caecitas. Tum mihi Piso: Quid ergo? Duo Reges: constructio interrete. Atqui eorum nihil est eius generis, ut sit in fine atque extrerno bonorum.

  • Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere?
  • Et quod est munus, quod opus sapientiae?

Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant.

Quod autem magnum dolorem brevem, longinquum levem esse dicitis, id non intellego quale sit. Haec dicuntur fortasse ieiunius; Dici enim nihil potest verius. An eum locum libenter invisit, ubi Demosthenes et Aeschines inter se decertare soliti sunt? Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Mihi enim satis est, ipsis non satis. Recte, inquit, intellegis. Quis est tam dissimile homini.

Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest.

A mene tu? Cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit, tot maria transmisit? Itaque ne iustitiam quidem recte quis dixerit per se ipsam optabilem, sed quia iucunditatis vel plurimum afferat. Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L. Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Theophrasti igitur, inquit, tibi liber ille placet de beata vita?

Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Maximus dolor, inquit, brevis est. Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere.

Si ista mala sunt, in quae potest incidere sapiens, sapientem esse non esse ad beate vivendum satis. Sed hoc summum bonum, quod tertia significatione intellegitur, eaque vita, quae ex summo bono degitur, quia coniuncta ei virtus est. Scrupulum, inquam, abeunti; Qui convenit?